[Secret DN2] ส่งเควส

posted on 30 Apr 2013 01:01 by zesemim
 
และแล้ว 
วันนี้ก็มาถึง
 
(ปั่นกันตับไหม้)
 
(กดดูภาพใหญ่ได้นะจ้ะ)
 
พระ - ลา - ดิน ไฮน์ ก๊งเหล้ากับเพื่อนผู้ล่วงลับ

ตอนได้โจทย์นี้เจ้าของเควสปล่อยฟรีว่าอยากให้เศร้าหรือเสื่อมก็ได้ 
ไอ้เราก็คิดอยู่นานว่าจะหาความเป็นกลางจากสองสิ่งนั้นยังไงดี
คิดว่าฟิลๆ นี้ก็คงจะดูบ้าพอประมาณ กระดกเหล้ากับกอหญ้าและคุยกับป้ายหิน

(หวังว่าคุณแม่ของไฮน์จะถูกใจนะคร้าบ หรือถ้าลูกชายไม่แตะแองกอฮอลก็คิดซะว่าเป็นน้ำส้มละกัน) 

 
 

edit @ 30 Apr 2013 21:12:13 by zese

[Secret DN2]

posted on 26 Mar 2013 00:59 by zesemim

[First Request]

แฮ่ รีเควสแรกเลย ขอรีเควสขวัญใจWink

ป๋า Velskud กับน้องอาคาเดมิค (ชุดไหนก็ได้จ้ะ) 1 คน 
 
- ฉาก จำฉากนี้กันได้มั้ยเอ่ย
 
- ชอบอารมณ์ที่น้องอาคาเดมิคคุยกับเวลกัสในฉากนี้มาก

- คอมโพสน์ ท่าทาง ขอเป็นสถานการณ์แบบด้านบน แต่ปล่อยฟรีเรื่อท่าทางและคอมโพสน์ละกันจ้า
 

[Second Request] 

 เป็นตัวละครกึ่งออริจินอลของข้าพเจ้าเอง
- ชื่อ กลีนิส 
- อาชีพมาเจสตี้ อายุ 19 ปี สูง 168 เซนติเมตร นิสัยเป็นผู้ใหญ่แบบพี่สาวใจดี 
- ให้วาดกลีนิสกำลังใช้สกิลอะไรก็ได้ในหมวดสกิลความมืดฟอสยูส 
- คอมโพสน์จะยังไงก็ได้จ้ะ 
 
(รูปในเกม)

[Third Request]
 
 

 
ตัวเลือกสุดท้ายแล้วววว
 
- วาดน้องแคนดีนแบบสดใสร่าเริง จะจัดท่าทางยังไงก็ได้จ้า ปล่อยฟรี 
- แคนดีน (เพื่อนชอบเรียกคันดิน...) เป็นอาคาเดมิคสายเป็ดของเราเอง นิสัยร่าเริง เอาแต่ใจนิดๆ แบบคุณหนู ออกจะใจกล้าบ้าบิ่นเล็กๆ แต่ถ้ามีอะไรขัดใจจะขี้ฟ้องมาก (เช่นสู้ม่อนไม่ได้ก็จะวิ่งไปให้คนอื่นช่วย)  เป็นพวกบุกเร็วถอยเร็ว ไม่ค่อยคิดอะไรมาก 
 
 
โอเคร หมดรีเควสแล้วววว เลือกเอาตามสะดวกน่อออ 

EH: yule Ball

posted on 25 Dec 2012 19:50 by zesemim
 
 
 
 
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม... *ชี้ข้างบน 
 
 
 
 
 
"ตายแล้ว สายรึเปล่านะ..." 
 
 
 

อนึ่งคือ เราเพิ่งจะรู้ว่ามีงานเต้นรำเมื่อประมาณอาทิตยืที่แล้ว...
แต่ด้วยความที่ช่วงนี้ยุ่งๆหลายอย่าง ก็เลยไม่ได้ไปเช็คในเอนทรี่หลัก
ก็เลยแค่วาดชุดราตรีเฉยๆ ที่ไหนได้ เขามีการบ้านกันด้วยนี่หว่าาาา
 
เอาเป็นว่า ตอนนี้น้องเรนใส่แค่ชุดราตรีมาก่อนนะจ้ะ เดี๋ยวจะส่งการบ้านเป็นเสกเวอร์ชั่นกระโปรงสั้น
หรือจะเขียนนิยายค่อยว่ากันอีกที ><"  
 
***********
มาเพิ่มละ 
หลังจากนั่งคิดอยู่แปบนึงว่าเราจะทำอะไรเพิ่มดี ก็จบลงที่นิยายยาวสามหน้ากำลังดี 
แต่อย่างที่รู้กันว่าเรนเดซี่ไม่ได้มีทวติเพื่อนที่รู้จักเลยมีแค่คุณมิชกาคนเดียว 
เพราะงั้นอย่าถามหาชายชุดแดงในเลย เพราะเขาไม่มีตัวตนจริง 5555+
 
ปล. คำผิดอาจจะเยอะหน่อยนะ U U ขอให้ทำใจ

**********

                ปกติ... ฉันก็ไม่ค่อยจะรู้อะไรอยู่แล้ว ตอนเป็นมักเกิ้ลฉันก็เล่น Facebook ไม่เก่ง พอเป็นแม่มดฉันก็ไม่รู้จักบอร์ดข่าวของโรงเรียน

                ยิ่งมาคบกับคนที่ทำอะไรก็ไวไปหมดอย่างคุณมิชกา ฉันยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหนูแฮมเตอร์ต้วมเตี้ยมที่ไม่มีทางวิ่งตามเขาทัน

                แต่วันนี้คงต้องสำนึกได้แล้วว่าเรามันหลังเขายิ่งกว่าตัวโนมในสวนของชาวเขา

 

                เรนเดซี่ข่มสีหน้าเหนื่อยใจไว้ขณะที่มองท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้มถูกเสกให้มีแสงออโรร่าแพรวพราว ผิวทะเลสาบที่เรียบราวกับแผ่นกระจกมีประกายของสีรุ้ง ทิวแถวของนักเรียนชายหญิงทยอยเดินลงไปยังท่าเรือเล็กๆ ที่มีเรือกอนโดล่านับสิบลำเวียนกลับมารับไม่ขาดช่วง เสียงหัวเราะลอยแผ่วคลอกับเสียงเพลงของวันคริสมาส บรรยากาศของการจับคู่เต้นรำในคืนนี้ดูงดงามไม่มีที่ติ

                ทุกคนมาพร้อมกับคู่ควง... เธอพยายามมองหาคุณมิชกาได้ครู่ใหญ่แล้ว แต่ไม่เห็นแม้แต่เงา เรนเดซี่ค่อนข้างแน่ใจว่าแฟนหนุ่มของเธอกำลังเร่ขายช่อใบคริสมาสสำหรับติดเสื้ออยู่ที่ไหนซักแห่ง นั่นไม่ใช่เรื่องที่ทำให้เธอเหนื่อยใจหรอก เพราะคุณมิชกาก็ต้อง ‘หิวเงิน’ สิถึงจะเป็นคุณมิชกาที่เธอประทับใจ

                อา...แย่แล้ว เผลอคิดภาพคุณมิชกากำลังหัวเราะอย่างมีความสุขพร้อมกับธนบัตรในมืออีกแล้ว... เรนเดซี่ยิ้มกับตัวเองและรู้สึกได้ว่าแก้มของตนกำลังแดงเรื่อ

                เด็กสาวสะบัดศีรษะให้เลิกเพ้อฝัน แล้วมองไปยังใจกลางของทะเลสาบ ที่ตรงนั้นมีลานรูปวงกลมขนาดใหญ่อยู่ แม้จะไกลแต่ก็พอมองเห็นกลุ่มคนที่เล็กเหมือนเม็ดงากำลังโลดแล่นไปรอบๆ เรนเดซี่รู้ได้ทันทีว่าลานนั้นคือลานสเก็ตน้ำแข็ง แล้วนั่นคือปัญหา... เธอจับชายกระโปรงที่ยาวกล่อมเท้าของตัวเองขึ้นมาและเริ่มมองไปรอบๆ

                ครึ่งหนึ่งของนักเรียนหญิงสวมชุดกระโปรงสั้น แต่อีกครึ่งหนึ่งที่สวมกระโปรงยาวก็ควรจะกังวลเหมือนเธอตอนนี้ แต่ทุกคนกลับไม่ตกใจกับแผ่นน้ำแข็งหนาๆ ที่ทางโรงเรียนจัดให้

                เขาคงจะรู้กันมาก่อนแล้ว... แล้วคงจะหาทางแก้ไขกันได้ เธอควรพิจารณาเรื่องหาเพื่อนซักคนนอกเหนือจากโนมหลังเขาด้วยกันได้แล้ว ตอนนี้อยากจะถามใครซักคนก็นึกถึงเครื่องมือของมักเกิ้ลที่เรียกว่าโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วก็สำนึกได้ว่าที่นี่คือฮอกวอตส์

                “ถ้ายึกยักกว่านี้จะสายเอาน่ะสิ...” เรนเดซี่แตะแก้มตัวเองอย่างลังเลและตัดสินใจถามใครซักคน เธอเดินเฉเข้าใกล้รุ่นพี่สาวสวยที่สวมชุดราตรียาวสีแดง

                “สวัสดีค่ะ คือว่า...ฉันอยากจะถามเรื่องกระโปรง...” เรนเดซี่หยุดพูดไปกลางครันเมื่อ ‘สาว’ สวยคนนั้นหันมา เรนเดซี่พิจารณาจากมัดกล้ามที่แข็งแกร่งราวกับจะต่อยมังกรให้เป็นผงได้แล้ว เธอก็ตัดสินใจได้ว่ากำลังคุยอยู่กับใครบางคนที่ไม่ใช่สาวสวย “ว่า...กระโปรงยาว... กระโปรงยาวมัน...”

                สามัญสำนึกของเรนเดซี่กำลังทำงานหนัก เธอควรบอกเขาไหมว่าบางทีเขาอาจจะลืมใช้คาถาเปลี่ยนเพศตัวเอง แต่ถ้าทักไปแบบนั้นคงจะเสียมารยาทมาก ถ้าเกิดเขามั่นใจว่าด้วยส่วนสูงราว 185 เซนติเมตร (บวกส้นเข็มไปอีกสี่นิ้วเห็นจะได้) กับมัดกล้ามนั้นเหมาะกับชุดราตรีรัดรูปสีแดงจริง...แล้วเธอทักไปว่า ‘คุณคะ คุณไม่ใช่ผู้หญิงนะ’ มันคงจะแย่มาก

                “กระโปรงยาวใส่เล่นสเก็ตไม่ได้ใช่ไหมคะ” ชายในชุดราตรีแดงถามกลับด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังพร้อมกับกรีดนิ้ว เรนเดซี่ขอบคุณที่เขาต่อประโยคให้จบให้ เธอตัดสินใจทำเป็นไม่รู้ว่าเขาเป็นผู้ชาย “ติดไม้กายสิทธิ์มาไหมจะคนดี”

                “ค่ะ เอามาค่ะ” เรนเดซี่รีบตอบและดึงไม้กายสิทธิ์ออกมาจากกระเป๋าถือ ชายคนนั้นแหวกกระโปรงที่ต้นขาออกเล็กน้อยและชักไม้กายสิทธิ์ที่เสียบไว้ในถุงน่องลูกไม้ออกมา เรนเดซี่ต้องแกล้งทำเป็นไม่เห็นต้นขาที่เต็มไปด้วยไรขนนั้นเพราะคิดเอาเองว่าเป็นการเสียมารยาท

                “เอาละจ้ะ สาวน้อย ฉันจะสอนคาถาที่ทำให้กระโปรงสั้นกับเธอเอง เดี๋ยวจะทำให้ดูเป็นตัวอย่างนะจ้ะ” เขาพูดพร้อมกับไขว้ขาจีบนิ้วเชิดหน้า เรนเดซี่เผลอพยักหน้าก่อนจะสะดุ้ง

                “ไม่เป็นไรค่ะ!” แค่กระโปรงยาวก็ปิดกล้ามไม่มิดแล้ว อย่ากระโปรงสั้นเลยได้โปรด “แค่บอกถาคาฉันมาก็พอ...”

                “เธอต้องการตัวอย่างที่ดีนะจ้ะ”

                ไม่...ไม่ดี...

                “ระ...เรากำลังยืนขวางทางเดินอยู่ ย้ายไปตรงริมทะเลสาบดีไหมคะ เถอะนะคะ ย้ายดีกว่า” เรนเดซี่บอกและคาดหวังว่าเงาสะท้อนในทะเลสาบจะช่วยให้ชายหนุ่มรู้ตัว แต่อนิจจา นอกจากเขาจะไม่ได้มองลงไปในน้ำแล้ว เรายังอยู่ใกล้ท่าเรือที่คนเยอะเป็นพิเศษ

                ถึงจุดนี้เรนเดซี่ตัดสินใจว่าคงไม่มีอะไรจะทำให้ชายคนนี้ขายหน้าได้มากกว่านี้อีกแล้ว จะเป็นชายกล้ามงามจนถึงตอนนี้หรือจนถึงพรุ่งนี้คนค่อนโรงเรียนก็เห็นเขาแล้ว ค่าเท่ากัน ช่างมันเถอะ!

                “เอาเลยค่ะ...” เด็กสาวบอกด้วยเสียงยานคราง

                ชายหนุ่มจิกปลายเท้าข้างหนึ่งลง ยกหน้าขาขึ้นและเคาะไม้กายสิทธิ์ลงบนชายกระโปรง พลางร่ายคาถาที่เล่นเสียงขึ้นลงเสนาะหู “เบรวิส”

                ฉับพลัน ชายกระโปรงสีแดงของเขาหดสั้นขึ้นมาถึงบริเวณหน้าแข้ง เขาทำหน้าขัดใจและร่ายซ้ำจนมันเลยเข่าขึ้นมาพอประมาณแล้วจึงหยุด

                เรนเดซี่จะทำเป็นไม่เห็นขาของเขา...

                “เอาละ ตาเธอแล้วจ้ะคนดี” เรนเดซี่พยักหน้า ก่อนจะร่ายคาถาลงบนชายกระโปรง “เบรวิส”

                ชายกระโปรงฟูฟ่องของเรนเดซี่ด้านหนึ่งร่นขึ้นตามปลายไม้กายสิทธิ์ เธอร่ายซ้ำพร้อมกับชี้ไปที่ชายกระโปรงอีกด้าน จนชายกระโปรงทั้งหมดสั้นถึงบริเวณเข่า ก่อนจะหมุนตัวตามคำสั่งของชายหนุ่มชุดแดงเพื่อให้เขาตรวจให้

                “งามแล้วจ้ะคนดี” เขาบอกพร้อมกับจุปาก “เอาล่ะแม่หนู ต้องจากกันแล้วนะ เดี๋ยวฉันต้องออกล่ากับเขาบ้างแล้วนะจ้ะ”

                ออกล่า? เรนเดซี่หวังว่าเขาคงไม่ได้หมายถึงมนุษย์เพศเดียวกัน แต่เธอก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป

                “ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ...เออ ฉันชื่อ เรนเดซี่ คุณละคะ”

                ชายหนุ่มขยิบตาและจีบนิ้วหยกแก้มนิ่มของเด็กสาวเบาๆ “ชื่อไม่จำเป็นหรอกจร้า ไว้เจอกันคราวหน้าอาจจะบอกนะ” พูดจบเขาก็ก้มลงนาบริมฝีปากกับแก้มของเรนเดซี่ ก่อนจะเดินเฉิดฉายจากไป ทิ้งรอยจุมพิตสีแดงสยองไว้

                และด้วยความรู้สึกที่สับสนเหมือนมีพายุสามลูกปั่นอยู่ในอก เรนเดซี่จำไม่ได้ว่าเธอไปถึงลานเต้นรำได้อย่างไร รู้ตัวอีกทีก็ต้อที่มีมือหนักๆ ของคุณมิชกาจับลงบนไหล่แล้ว

                “เรน” เขาเรียกด้วยเสียงที่หล่อที่สุด แต่เด็กสาวหันไปด้วยสีหน้าเลื่อนลอย

                “คุณมิชกา...” เธอกระพริบตา “ไปไหนมาเหรอคะ”

                คุณมิชกาไม่ตอบแต่เสยผมตั้งแต่หน้าผากจนถึงหลังคอ “ไม่จำเป็นต้องรู้หรอก แค่ฉันหาเจ้าหญิงของฉันเจอก็พอแล้ว...”

                ยามปกติเรนเดซี่คงจะหน้าแดงจนถึงใบหู แต่ตอนนี้เธอกลับห่อเหี่ยวใจจนไม่ทันสังเกตเห็นประกายระยิบระยับที่แวบออกมาจากรอยยิ้มของแฟนนุ่ม

                “เป็นอะไรไป” คุณมิชกาสังเกตเห็นในที่สุด

                “วันนี้ฉันพบอะไรมากมายเลยค่ะ...” เธอตอบพางถอนหายใจ

                “พบ? อะไร? เราจากกันเมื่อตอนห้าโมงเย็น นี่เพิ่งสองทุ่มแต่เธอพูดเหมือนเจออะไรเยอะมาก” คุณมิชกาถามพร้อมกับกระชับเสื้อสูท เรนเดซี่เพิ่งสังเกตว่าวันนี้เขาดูดีมาก ถึงจะมีรอยไหมในซอกแขนมากไปหน่อยแต่เธอจะปล่อยให้ความรักบดบังมัน

                “วันนี้ฉันเจอคนคนหนึ่งที่แปลกมากค่ะ...”

                “ฮอกวอตส์ก็มีแต่คนที่บ้าพอมารวมกันอยู่แล้ว”

                เรนเดซี่อึ้งไปครู่หนึ่งแล้วจึงเสริมไปว่า “หมายถึง แปลกกว่าที่เคยเจอน่ะค่ะ”

                “ถ้าแปลกขนาดนั้นละก็ น่าจะเจอมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้นะ”

                “เขาคงไม่ได้สวมชุดราตรีกับถุงน่องลายแมงมุมทุกวันน่ะค่ะ...เลยไม่ได้สังเกตมาก่อน”

                คุณมิชกาเหมือนจะไม่เข้าใจสิ่งที่เรนเดซี่พยายามอธิบายมากขึ้นทุกที

                “ฉันโดนเขาหอมแก้มน่ะค่ะ...”

                “อ๋อ รอยนี้น่ะเหรอ” แฟนหนุ่มถามแล้วแตะแก้มของเรนเดซี่เบาๆ ก่อนจะพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่เห็นเป็นไรนี่ ก็ผู้หญิงด้วยกัน”

                “คุณมิชกาไม่เข้าใจฉันหรอกค่ะ...” ถ้าผู้หญิงคนนั้นจะมีขนหน้าแข้งน้อยกว่าคุณมิชกาเธออาจจะไม่ทำใจยากปานนี้

                “เออ ช่างเถอะ” เขาตัดบทในที่สุดแล้วยื่นแขนให้เด็กสาว เธอมองอย่างงุนงง “อย่าทำสายตาเหมือนท่านี้ไม่เหมาะกับคุณชายอย่างฉันสิ”

                เด็กสาวถอนหายใจและยิ้มบาง ก่อนจะกอดแขนของชายหนุ่ม

                เธอตั้งใจว่าจะชี้ให้คุณมิชกาดูถ้าพบชายคนนั้นอีกครั้ง แต่กลับไม่พบชายปริศนาในงานอีกเลยแม้ว่าเขาจะโดดเด่นปานนั้น และยิ่งน่าแปลกที่ไม่มีใครจำเขาได้ทั้งที่ควรจะมีสายตามากกว่าร้อยคู่ที่เห็นเขาที่ท่าเรือ

                สุดท้ายแล้วมันเหมือนเขาหายไปกับสายหมอก (ในอารมณ์หนึ่งเรนเดซี่คิดว่าดีแล้วที่อย่างน้อย เขาก็ไม่โดนพูดถึงถุงน่องลายแมงมุม...) บางทีเมื่อพบกันคราวหน้าเขาอาจจะเป็นนักเรียนชายธรรมดาคนหนึ่งก็เป็นได้

                หรือไม่ได้เป็นนักเรียนกันนะ...

                ไม่รู้สิ...

               

  *****************

จบละ /)

          

               

 

 

edit @ 26 Dec 2012 02:01:54 by zese